We worden allemaal als een klein mensje van ongeveer vijftig centimeter op deze wereld geboren.
We praten niet, lopen niet, we eten slapen en huilen alleen wanneer het nodig is. Meer niet.
Maar binnen drie maanden verandert er al van alles. We bewegen meer, kijken meer en reageren op de wereld om ons heen.
En als je kijkt naar het eerste jaar, dan is het eigenlijk niet te bevatten wat er gebeurt. Van een klein hoopje mens dat alleen ligt, drinkt en slaapt, staan we na een jaar – of anderhalf – op onze eigen benen.
Niemand heeft ons geleerd hoe we dit moeten doen. We zijn het gewoon gaan doen.
Misschien denk je: ja, dat doet toch iedereen?
Klopt.
Maar we staan er niet bij stil dat we dit allemaal zelf hebben gedaan. Op eigen kracht. Vanuit iets in ons dat wil groeien, ontdekken en vooruitgaan.
Wanneer je hier echt even bij stilstaat, is het eigenlijk wonderbaarlijk hoeveel wilskracht er in ons zit.
In die eerste jaren volgen we vanzelf onze natuurlijke stroom. We ontdekken, proberen dingen uit, vallen af en toe om en staan weer op.
Totdat we naar school gaan.
We groeien niet langer vanuit leergierigheid en nieuwsgierigheid.
We leren vooral hoe het hoort.
Binnen de lijntjes kleuren. Volgens regels. Volgens systemen.
En langzaam raken we iets kwijt.
We leren niet om te vertrouwen op onze innerlijke stem. We leren te luisteren naar anderen. Naar mensen die niet weten wat er in ons omgaat.
Dat doet iets met ons.
Vooral wanneer we iets moeten leren wat niet aansluit bij onze natuurlijke stroom, dat waar je leergierig en nieuwsgierig naar wordt. En dat doet iets met ons want er ontstaat wrijving.
Tijdens onze schooltijd raken we steeds verder verwijderd van ons innerlijke kompas. We passen ons aan en stromen mee in de massa zonder dat we dit bewust doorhebben.
En dan komt de puberteit.
Dit wordt vaak gezien als een lastige fase. Rebelse jongeren die nergens zin in hebben en die alleen maar dwars willen liggen.
Maar klopt dat allemaal wel?
Of gebeurt er eigenlijk iets heel anders?
Jongeren zijn in die fase juist intens bezig met zichzelf. Ze ontdekken wie ze zijn. Ze nemen afstand van hun ouders en zoeken hun eigen weg.
Tegelijkertijd moeten ze voldoen aan een systeem die weinig ruimte laat voor deze ontdekkingsfase.
Ze moeten luisteren, presteren en al op hun twaalfde gaan nadenken over wat ze later willen worden.
Is het dan zo vreemd dat er weerstand ontstaat?
Niet omdat ze dwars willen liggen, maar omdat het systeem niet aansluit bij hun natuurlijke groei.
Ze voelen dat ze ergens van weg bewegen en gaan hier tegenin.
Wat als we hun gedrag eens anders zouden bekijken?
Wat als we jongeren niet zien als rebelse pubers maar als mensen die willen leren – op hun eigen manier?
Wat als we hen de ruimte zouden geven om te ontdekken, te ervaren en hun eigen pad te volgen?
Misschien klinkt dat idealistisch.
Maar is het echt zo gek?
We zijn allemaal op de wereld om te groeien en te ontdekken wat er mogelijk is, waar onze interesses liggen en wat we willen.
Zowel van binnen als buiten?
Als leerkrachten nu naast jongeren zouden staan en ze te helpen bij daar waar het nodig is.
Dan verschuift de energie namelijk:
- Van moeten naar willen.
- Van druk naar leergierigheid en nieuwsgierigheid.
- Van beperking naar mogelijkheden.
En als je iets wilt leren, dan ontstaat vanzelf de bereidheid om ook door moeilijke stukken heen te gaan.
Alles is mogelijk. Grenzen zitten vaak alleen in wat we denken dat kan.
Wat als ieder kind zich mag ontwikkelen naar wat er al in zit, dan groeit er iets heel anders.
Dan leren we niet vanuit een systeem, maar van onszelf en elkaar. Dan tillen we elkaar op in plaats van naar beneden te halen.
Wanneer wij mensen de ruimte krijgen om buiten de lijntjes te kleuren, dan ontstaat er groei, dan ontstaat mogelijkheden, dan ontstaat creativiteit en leven we van binnenuit naar buiten.
Dus ontdek jezelf en de wereld om je heen.
Speel in het veld van mogelijkheden.