Omdat ik zelf veel in de natuur ben en weet hoeveel het me geeft wanneer ik in stilte er gewoon ben, leek het me leuk om eens met een groep mensen samen te mediteren in de natuur.
Heerlijk meedoen met de oefeningen die ons verteld werden te doen.
Zoals afgesproken troffen we elkaar bij de ingang van het restaurant. Toen iedereen er was liepen we van daaruit richting het bos. Onderweg werd er druk gekletst en was nog niemand met mediteren bezig.
Alarmbel nummer 1 ging bij mij af.
Ik dacht: wat mooi zou het zijn geweest als we alvast in stilte het bos in waren gelopen. Dan hadden we al een beetje kunnen landen in wat er ging komen.
Vervolgens kwamen we aan op de plek waar we gingen mediteren. Schijnbaar een plek waar ook wel eens jongeren zitten, want hier en daar lag wat glas. En omdat een aantal mensen graag de schoenen uit wilde doen, was het even opletten.
Toen uiteindelijk iedereen zijn plekje gevonden had, begon de meditatie. Je ogen dicht en even met je aandacht naar je lichaam. Een inleiding die je eigenlijk overal hoort maar vind dit heel rustgevend en fijn om te doen. Mits degene het ook van binnenuit vertelt. En dat gevoel had ik niet. Het voelde meer als een verhaal dat voorgelezen werd dan een beleving die van binnenuit kwam.
Want wanneer ik namelijk in de natuur ben, ontstaan er vanzelf momenten waarin ik, zonder daar bewust mee bezig te zijn, naar binnen ga. Het is niet een riedel die ik in mijn hoofd afspeel, maar een gevoel, een behoefte die van binnenuit ontstaat.
Zo loop ik graag in het weiland en krijg dan plotseling de behoefte om te gaan liggen in het gras.
En wanneer het gras bijvoorbeeld nog nat is, kan er een kleine worsteling in mijn hoofd ontstaan. Je gaat hier toch niet liggen? Straks ben je zeiknat en word je koud en zijn al je kleren vies. Of wat als er iemand aankomt die jou hier ziet liggen? Straks denkt diegene dat je niet meer leeft en raakt in paniek en rent als een malle over dat weiland om jou te redden.
Het is ongelofelijk hoeveel redenen er wel niet door me heen gaan om dit echt, maar dan ook écht niet te doen. Toch neem ik mijn gedachten serieus en ga alle redenen langs.
Wat als ik nat word? Is dat erg? Nee… nou, dat hangt er eigenlijk van af. Moet ik nog een heel eind lopen voordat ik thuis ben? Nee, eigenlijk niet.
En thuis hebben we een wasmachine, dus vies worden is niet erg, toch? Dan doe ik gewoon schone kleren aan als ik thuis ben. Ja, daar heb je een punt.
En voordat ik ga liggen, kijk en luister ik eerst even of er echt niemand aankomt. Oké? Ja, dat is oké.
Ja, er speelt zich op dat moment veel af in mijn hoofd en er zijn weet ik hoeveel redenen om echt niet in dat gras te gaan liggen.
Maar toch… toch knaagt daar die behoefte om het gewoon te doen. Gewoon om te voelen. Ik wil ervaren hoe het hier ligt.
En als ik zover ben, dan ga ik liggen. Ik laat me zakken in het gras en voel hoe enorm zacht het onder mijn lichaam is. Langzaam ontspannen mijn spieren zich en voel ik mezelf steeds zwaarder worden. Alsof ik helemaal verdwijn in de grond onder me.
Ik word één.
Ik sluit mijn ogen en voel de wind langs mijn gezicht gaan, alsof ze me streelt. En wanneer de zon doorbreekt, voel ik haar warmte over mijn hele lichaam. Als een warme deken laat ze me nog verder ontspannen.
Ik vergeet alle gedachten die me ervan weerhouden hier te gaan liggen. Ik geef me over en ben één.
En wanneer ik klaar ben en weer opsta, dan weet ik dat ik dit moment voor geen goud had willen missen.
Zo is mijn binding met mezelf, mijn behoeftes en de natuur steeds sterker geworden.
Gedachten zullen er altijd zijn, ook bij mij. Soms maakt het me allemaal geen ene reet uit of er nou iemand voorbij komt of niet. En soms heb ik er meer moeite mee. En wanneer dat zo is, dan geef ik daar gehoor aan. Dan zoek ik een plek op waar ik zeker weet dat er niemand komt. En dat is ook oké.
De ene keer voel ik me sterker dan de andere keer. Maar het helemaal niet aangaan is echt zonde. Dan mis je de momenten die je laten verbinden met jezelf.
En wat de meditatie in de groep betreft..het was niet mijn ding op deze manier.
Ik duik liever alleen het gras in, kijkend en voelend wat de natuur mij aanbiedt.